اگر کسي تو را با تمام مهربانيت دوست نداشت ...

دلگير مباش که نه تو گناهکاري نه او !

آنگاه که مهر می ‌ورزی مهربانيت تو را زيباترين معصوم دنيا مي‌کند ... پس خود را گناهکار مبين!

من مسيح نامي را ميشناسم که ده بيمار را در يک روز شفا داد ... و تنها يکي سپاسش گفت!!!

من خدايي ميشناسم كه ابر رحمتش به زمين و زمان باريده ...

يکي سپاسش مي گويد و هزاران نفر کفر !!!

پس مپندار بهتر از آنچه عيسي و خدايش را سپاس گفتند ...

از تو براي مهربانيت قدرداني ميکنند.

.

پس از ناسپاسي هايشان مرنج و در شاد کردن دلهايشان بکوش...

که اين روح توست كه با مهرباني آرام ميگيرد

تو با مهر ورزيدنت بال و پر ميگيري ...

خوبي دليل جاودانگي تو خواهد شد ...
پس به راهت ادامه بده
دوست بدار نه براي آنکه دوستت بدارند ...
تو به پاس زيبايي عشق، عشق بورز و جاودانه باش

بدان! آنچه هست بين تو و خداي توست!...

نه بين تو و خلق خدا!...

قاصدک‌های پریشان را که با خود باد برد

با خودم گفتم مرا هم می‌توان از یاد برد

ای که می‌پرسی چرا نامی ز ما باقی نماند

سیل وقتی خانه‌ای را برد، از بنیاد برد

عشق می‌بازم که غیر از باختن در عشق نیست

در نبردی این‌چنین هرکس به خاک افتاد برد

شور شیرین تو را نازم که بعد از قرن‌ها..‌.

هر که لاف عشق زد، نامی هم از فرهاد برد

جای رنجش نیست از دنیا که این تاراجگر.‌‌..

هرچه برد از آنچه روزی خود به دستم داد برد

در قمار دوستی جز رازداری شرط نیست

هر که در میخانه از مستی نزد فریاد برد

آنجا که افکار خسته و سرگردان

بی‌دعوت و بی‌صدا به اتاق‌های شلوغ ذهن هجوم می‌آورند،

بیداری

مثل میزبان درمانده‌ای پشت پنجره پلک‌ها می‌ایستد

با چشمانی که دیگر توان خواب را فراموش کرده‌اند

خیره می‌شود به جاده بی‌پایان فیس‌بوک؛

شاید پلی پیدا شود

برای عبور از اتوبان شلوغ واتساپ

و رسیدن به شهر پرزرق‌وبرق اینستاگرام

شهری که چراغ‌هایش

غم را برای چند لحظه

پشت ویترین لبخندها پنهان می‌کنند.

او می‌خواهد

مهمان ناخوانده ذهنش را

با تماشای آن همه رنگ و هیاهو سرگرم کند؛

می‌خواهد درد را

میان عکس‌ها و استوری‌ها گم کند

اما نمی‌داند

خودش سال‌هاست

مسافر خسته جاده‌هایی متروکه شده

که به شهری خاموش

در دل جزیره دورافتاده تلگرام ختم می‌شوند

شهری که شب‌هایش

پر از نور صفحه‌هاست

اما در کوچه‌های سردش

صدای تنهایی

از هر پیامی بلندتر شنیده می‌شود.

لاله‌رخا! سمن‌برا! سروِ روان کیستی؟

سنگ‌دلا! ستم‌گرا! آفتِ جانِ کیستی؟

تیرقدی، کمان‌کِشی، زُهره‌رُخی و مه‌وشی

جانْت فدا که بس خوشی، جان و جهانِ کیستی؟

از گُل سرخ رسته‌ای، نرگس دسته بسته‌ای

نرخِ شکر شکسته‌ای، پسته‌دهانِ کیستی؟

ای تو به دلبری سَمَر، شیفتهٔ رُخَت قَمَر

بسته به کوه بر کمر، موی‌میانِ کیستی؟

دام‌نهاده می‌روی، مست ز باده می‌روی

مشت‌گشاده می‌روی، سخت‌کمانِ کیستی؟

شهد و شکر، لبانِ تو، جمله جهان، از آنِ تو

در عجبم به جانِ تو، تا خود از آنِ کیستی؟

مَبین حقیر، گدایان عشق را کاین قوم

شهان بی کمر و خسروان بی کلهند

به هوش باش که هنگام بادِ استغنا

هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند

مکن که کوکبهٔ دلبری شکسته شود

چو بندگان بگریزند و چاکران بِجهند

غلام همّتِ دُردی کشان یک رنگم

نه آن گروه که اَزرَق لباس و دل سیهند

قدم منِه به خرابات جز به شرط ادب

که سالکان درش محرمان پادشهند

جنابِ عشق بلند است همّتی حافظ

که عاشقان، رهِ بی‌همتان به خود ندهند

اگر روم ز پی اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقه دهنش چون شکر فروریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آب روی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

ای یار ناگزیر که دل در هوای تست

جان نیز اگر قبول کنی هم برای تست

غوغای عارفان و تمنای عاشقان

حرص بهشت نیست که شوق لقای تست

گر تاج می دهی غرض ما قبول تو

ور تیغ می زنی طلب ما رضای تست

گر بنده می نوازی و گر بنده می کشی

زجر و نواخت هرچه کنی رای رای تست

گر در کمند کافر و گر در دهان شیر

شادی به روزگار کسی کاشنای تست

هر جا که روی زنده دلی بر زمین تو

هر جا که دست غمزده ای بر دعای تست

تنها نه من به قید تو درمانده ام اسیر

کز هر طرف شکسته دلی مبتلای تست

قومی هوای نعمت دنیا همی پزند

قومی هوای عقی و، ما را هوای تست

قوت روان شیفتگان التفات تو

آرام جان زنده دلان مرحبای تست

گر ما مقصریم تو بسیار رحمتی

عذری که می رود به امید وفای تست

شاید که در حساب نیاید گناه ما

آنجا که فضل و رحمت بی منتهای تست

کس را بقای دایم و عهد مقیم نیست

جاوید پادشاهی و دایم بقای تست

هر جا که پادشاهی و صدر ی و سروری

موقوف آستان در کبریای تست

سعدی ثنای تو نتواند به شرح گفت

خاموشی از ثنای تو حد ثنای تست

خال به کنج لب يکی، طُرۀ مشک فام دو
وای به حال مرغ دل، دانه يکی و دام دو
محتسب است و شيخ و من، صحبت عشق در ميان
از چه کنم مجابشان؟ پخته يکی و خام دو
از رخ و زلفت ای صنم روز من است همچو شب
وای به روزگار من، روز يکی و شام دو
ساقی ماهروی من از چه نشسته غافلی؟
باده بيار و می بده، صبح يکی و شام دو
مست دو چشم دلرُبا همچو قرابه پُر ز می
در کف ترک مست بين، باده يکی و جام دو
کُشتهء تيغ ابرويت گشته هزار همچو من
بستهء چشم جادويت، ميم يکی و لام دو
وعدۀ وصل می دهی ليک وفا نمی کنی
من به جهان نديده ام، مرد يکی و کام دو
گاه بخوان سگ درت، گاه کمينه چاکرت
فرق نمی کند مرا، بنده يکی و نام دو

ای دل از پست و بلند روزگار اندیشه کن

در برومندی ز قحط برگ و بار اندیشه کن

از نسیمی دفتر ایام برهم می‌خورد

از ورق گردانی لیل و نهار اندیشه کن

بر لب بام خطر نتوان به خواب امن رفت

ایمنی خواهی، ز اوج اعتبار اندیشه کن

روی در نقصان گذارد ماه چون گردد تمام

چون شود لبریز جامت، از خمار اندیشه کن

بوی خون می‌آید از آزار دلهای دو نیم

رحم کن بر جان خود، زین ذوالفقار اندیشه کن

گوشه‌گیری درد سر بسیار دارد در کمین

در محیط پر شر و شور از کنار اندیشه کن

پشه با شب زنده‌داری خون مردم می‌خورد

زینهار از زاهد شب زنده‌دار اندیشه کن

جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

پای خواب آلود را منزل کنار دامن است

واصلان از شورش بحر وجود آسوده اند

ماهیان را موجه دریا دعای جوشن است

وقت عارف را نسازد تیره این ماتم سرا

خانه روشن می کند آیینه تا در گلخن است

برنمی دارند چشم از رخنه دل اهل دید

گرچه از هنگامه رنگین جهان چون گلشن است

گر بود در خانه صد نقش و نگار دلفریب

مرغ زیرک را همان منظور چشم روزن است

راه بسیارست مردم را به قرب حق، ولی

راه نزدیکش دل مردم به دست آوردن است

دشمنان را چرب نرمی می نماید سازگار

در چراغ لاله و گل اشک شبنم روغن است

شعله را خاشاک نتواند ز جولان بازداشت

خون خود را می خورد خاری که در پای من است

ایمن از خواب پریشان حوادث نیستم

چون سبو از دست خود هر چند بالین من است

اهل معنی را به جولانگاه دعوی کار نیست

ورنه میدان سخن امروز صائب از من است

چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما
ای جوانان عجم جان من و جان شما

غوطه‌ها زد در ضمیر زندگی اندیشه‌ام
تا بدست آورده‌ام افکار پنهان شما

مهر و مه دیدم نگاهم برتر از پروین گذشت
ریختم طرح حرم در کافرستان شما

تا سنانش تیزتر گردد فرو پیچیدمش
شعله‌ای آشفته بود اندر بیابان شما

فکر رنگینم کند نذر تهی‌دستان شرق
پارهٔ لعلی که دارم از بدخشان شما

می‌رسد مردی که زنجیر غلامان بشکند
دیده‌ام از روزن دیوار زندان شما

حلقه گرد من زنید ای پیکران آب و گل
آتشی در سینه دارم از نیاکان شما

گاهی احوال مرا ای جان جانانم بپرس

یک خبر از روزگار نابسامانم بپرس

راه گم کن یک شبی ای رونق هفت آسمان

از پلنگ زخمی ات ای ماه تابانم بپرس

چون صدف پروردمت ای گوهر یکدانه ام

حال مروارید را از دُّرِ غلطانم بپرس

حالت بارانی چشمان ابری مرا

از غم و اندوهِ آه و اشک لرزانم بپرس

درد مدفون در غزلهای سیه پوش مرا

گر نداری باور از اشعار سوزانم بپرس

باز بارانی است اقلیم قلم، در وصف تو

از هجاهای تَرِ با وزن هجرانم بپرس

گنج عشقت را نهان در سینه دارم تا ابد

بعد از این حال مرا از قلب ویرانم بپرس

شکست ها و نگرانی هایت را رها کن،

خاطراتت را

نمیگویم دور بریز،اما قاب نکن به دیوار دلت...

در جاده ی زندگی، نگاهت که به عقب باشد

زمین میخوری...

زخم بر میداری...

و درد میکشی...

نه از بی مهری کسی دلگیر شو ... نه به محبت کسی بیش از حد دلگرم...

به خاطر آنچه که از تو گرفته شده، دلسرد مباش، تو چه میدانی؟

شاید ... روزی ... ساعتی ... آرزوی نداشتنش را میکردی...

تنها اعتماد کن و خود را به او بسپار ...

هیچ کس آنقدر قوی نیست که ساعت ها بر عکس نفس بکشد ...

در آینده لبخند بزن... این همان جایی است که باید باشی!

هیج کس تو نخواهد شد

" آرامش سهم توست ...

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
ترک من خراب شب گرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا کن
خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا
بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن
دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن
در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن