مهتاب ای مونس عاشقان روشنایی آسمان
مهتاب ای چراغ آسمان روشنی بخش جهان کو ماهم
نزدت چه شب ها با او در آنجا بودیم فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم

مهتاب امشب که پیش تو ام او رفته و من مانده ام آه
افسوس رفت و آن دوران گذشت سر نهم بر کوه و دشت از هجرش
نزدت چه شبها با او در آنجا بودیم فارغ ز دنیا لبها به لبها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم