خدا گر پرده بردارد ز روی کار آدم‌ها
چه شادی‌ها خورَد بر هم چه بازی‌ها شود رسوا

یکی خندد ز آبادی، یکی گرید ز بربادی
یکی از جان کند شادی، یکی از دل کند غوغا

چه کاذب‌ها شود صادق، چه صادق‌ها شود کاذب
چه عابدها شود فاسق، چه فاسق‌ها شود ملّا

چه زشتی‌ها شود رنگین چه تلخی‌ها شود شیرین
چه بالا ها رود پائین، چه سفلی ها شود علیا

«عجب صبری خدا دارد» که پرده بر نمی‌دارد
وگرنه بر زمین افتد ز جیب محتسب مینا